Δείτε το βίντεο «‘Ονειρο» στο YouTube

«Με τι θυμό να σ’αντικρυσω; Δεν έμεινε άλλος να μοιραστώ… ζωντανεψε στα όνειρα μου και πήγε να με πνιξει…
Λυγμος, οργή και δάκρυ… ενα με το μαξιλάρι..
Κι εσένα δε σε πρόλαβα…
Καλύτερα αύριο βράδυ να μεινω ξαγρυπνος από τύψεις… παρά να με κυνηγάει η εικόνα των παιδιών μου.. Σκλάβοι, να καταριουνται εκείνον που δεν σήκωσε το βλέμμα του ποτέ….
Θα σε προλάβω γιατί δεν αντεχω τις αλυσίδες στα πόδια τους… δεν αντεχω την κατηφεια στα μάτια τους….
.  Κι αν σε προλάβω, μαξιλάρι ας μη μου βάλουν μαζί μου… Γιατί θα κοιμηθώ ήρεμος και γαληνιος, πως έκανα και εγώ όσα έπρεπε να κάνω…
Θα γίνω βουνισιος και θαλασσινος μαζί.. Φλόγα και βροχή… Ξύπνημα σ’οσους κοιμούνται..
Και συ, ο δράκος του παραμυθιού που άντεξε μόνο για λίγο…. Δε σώθηκε, όχι γιατί δεν ήθελε… μα γιατί κάποια παραμύθια ζωντανευουν στην ψυχή και γίνονται πυρ του νου…
Δε θέλω να σ’εκδικηθω… Θέλω να
σώσω ότι απέμεινε από το παραμύθι που μεγάλωσα… «
Λακεδαίμων Αππελαίος
Νοέμβριος 2011

Εκάτη ΛακεδαίμονοςΦλόγα

Πριν φύγω…

image

Η πιο επωδυνη αναμονή… η απουσία σου, ο αποχωρισμος βιαιος και ένας ανηθικος πόλεμος σαν κατάρα που βγήκε από μυθικο τέρας με γυναικείο κορμό ως τη μέση, σώμα με δηλητήριο για αίμα, κεφάλι σμερνας κ δόντια εχιδνας, να ακολουθεί κάθε κίνηση, βήμα, κ συναίσθημα όμορφο, σαν σκιά απο κοντα με έχει κι αν τολμησω να γαληνεψω ή δει μια άχτιδα χαράς στο βλέμμα….  Θεέ μου πόσο δυσαναλωγα παράλογο το αντίτιμο που με βία αρπαζει… ορμαει στην καρδιά μου που δεν μπορεί να αμυνθει στα σύρματα που σφίγγει γύρω της και μόνο η ψυχη μπορεί να μπει μπροστά.. Είναι που δεν την άφηνα να ξεσπάσει.. Επνιγε όλα τα δάκρυα όσο να νιώσεις εκείνο τον πόνο στο λακκακι του λαιμου. Έτσι γίνεται όταν είναι αφορητος ο πόνος.. Και όλα τα δάκρυα που κρατά γίνονται δηλητήριο κ την σκοτώνουν κάθε λεπτό…  Μόνη σαν νιωσω πως δεν θα ακούσει κανείς αφήνω τη θλίψη, την απόγνωση που γίνεται θρηνος με λυγμους και δάκρυα που δεν ξέρω που κρύβεται τέτοια πηγή στο σώμα… Μα η ζημιά ήδη έχει γίνει…  Θέλω να φύγω μα δεν τελείωσε ακόμα ο λόγος που γύρισα κ πάλι…  Εκκρεμότητες αιώνων και χρέη που πρέπει να κλείσουν για να βρω γαλήνη…

Εκάτη ΛακεδαίμονοςΦλόγα

Αντέχεις ψυχή μου;

Πες μου ψυχή μου τι σε τρόμαξε τόσο και πήρες το δρόμο της λήθης ; τι προσπαθείς να κρύψεις όταν φοράς μαύρα γυαλιά στα μάτια που αναζήτησαν με τόσο πείσμα τή φλόγα εκείνη που ερωτευτηκες ; Πες μου… που εκρυβες τόση θλίψη που νους ανθρώπινος δεν τή χωρά;πνιγεσαι σε ωκεανό δακρύων που μαζεύονταν απτην αρχή της ύπαρξης σου και αίμα κυλά παντού τώρα από πληγές που νόμιζες πως θα έκλειναν….Σε κάθε μάχη σταθηκες με τόση Ανδρεία που με εξεπληξες…Δεν σε τρόμαξε ποτέ εχθρικό σπαθι.Γυριζες και έμοιαζε η μορφή σου σαν να ήσουν σε γλέντι…κάθε φορά που σε κοιτούσα με απορία εσυ με κοιτούσες με βλέμμα γελαστό σπινθηροβόλο…
Μα τώρα δεν μιλάς πια…σαν να μην βρίσκεις τίποτα πια ικανό να σε κρατήσει….σαν να θες να ξεχασεις κ να σβησεις ότι απέμεινε από το παθος που είναι η ουσία της ύπαρξης σου στο σύμπαν…. Με τρομαζεις Ψυχή μου…..

Εκάτη ΛακεδαίμονοςΦλόγα